Mityczna przestrzeń i czas.

Bohaterowie mitów działają w mitycznej przestrzeni, której podstawową cechą jest niezwykłość, dzisiaj odbierana jako fantastyka. Starożytnym jawiła się jako przestrzeń groźna dla przeciętnych ludzi, która zbyt wiele od nich wymaga, bo pozostaje w niepodzielonym władaniu istot boskich. O tym, czym ona jest i jak fascynuje, najlepsze wyobrażenie daje opowieść o Odyseuszu. Przestrzeń mityczna nigdy nie jest neutralna. Jest natomiast zawsze, z woli bogów lub półbogów, albo przyjazna, albo nieprzyjazna człowiekowi. Można ją więc określić jako przestrzeń świętą, bowiem nieodmiennie naznaczona jest obecnością istot nadprzyrodzonych. Wszystkie mity greckie, opowiadające o istotach, o zamieszkiwanej i nawiedzanej przez nie przestrzeni, mówią jednocześnie o czasach prapoczątków. Opisywany przez mity okres, kiedy bogowie i półbogowie chodzili po ziemi lub spotykali się z ludźmi na Olimpie, to czas święty. Czas, w którym wszystko, począwszy od poszczególnych elementów kosmosu, a na przedmiotach codziennego użytku skończywszy, dopiero się rodziło. Czas, w którym to, co istnieje do tej pory, w sposób cudowny kształtowało się, zyskuje wartość i sens.